اما نمی دونم چی ..؟!

دستای فانوس هم از این جست و جو خسته شده..

پام به چیزی می خوره ..

می ایستم ..

یه انسان روبرومه ؟؟

انگار بیداره ..

اما داره کابوس می بینه ..

کابوس زندگی !

صدای نفس هاش حرمت سکوت رو شکسته ..

مثل فریاد می مونه ..

می شینم کنارش ..

بوی کهنگی می ده ..

گرد و غبار غم رو شونه هاشه ..

دستم و بهش نزدیک می کنم ..

اما ..

بدنش از هم می پاشه ..

تکه های حماقت و سادگیش یه طرف

تکه های بیچارگی و بدبختیش طرف دیگه ..

هر جز بدنش با هراس از هم فاصله می گیرن ..

انگار سال هاست که منتظر همچین روزی بودن ..

به اعماق وجودش نگاه می کنم ..

اما جز تاریکی و سیاهی چیزی نمی بینم ..

وجودش بوی نفرت می ده ..

انگار توی منجلاب زندگی فرو رفته ..

و هر چی تلاش می کنه بیشتر در اون غرق می شه ..

آره ..

شاید جواب سوال من همین جا باشه ..

بین این بوی پوسیدگی و این جسم بی روح ..

جایی بین زندگی و مرگ !!

شاید برای نجات از این بدبختی بی حرکت مونده ..

شاید برای رهایی از این زندگیه که اغراق به مردن می کنه ..

شاید ...

توی سکوت اتاق دنبال چیزی می گردم ..

این بار می دونم چی !!

شاید ردی از زندگی باشه ..

اما دیگه صدای نفس هاش نمیاد ..

گوش کن !

این صدای افکار سردخانه است ..

که بی صبرانه انتظار جسدی را می کشد که در مرداب اتاقم گم شده است ..

پ.ن : افسوس که باز هم زمزمه ی خون را در رگ هایم می شنوم !